Niedoczynność gruczołów przytarczycznych

Niedoczynność związana jest też z zachorowaniem na nowotwór i naświetlania gruczołu tarczowego promieniami jonizującymi. Innymi przyczynami mogą być m.in. wady genetyczne i choroby mitochondrialne takie jak zespół Kearnsa i Sayrea.

Objawami niedoczynności gruczołów przytarczycznych są sucha skóra, łamliwość paznokci, zaburzenia psychiczne oraz parestezje, czyli uczucie opaczne (przykre wrażenie) objawiające się  m.in. mrowieniem i drętwieniem. Cechą charakterystyczną dla niedoczynności przytarczyc jest wystąpienie tężyczki objawiającej się brakiem czucia okolic wag, języka, palców, nóg. Do tego dochodzą napady tężyczki skutkujące bolesnymi skurczami mięśni kończyn i twarzy. Jeżeli czynności serca nie zostaną zaburzone albo nie pojawi się kurcz oskrzeli to takie ataki zazwyczaj nie zagraża życiu chorego.

W zaawansowanych stadiach choroby pojawiają się duszności i może dochodzić nawet do ataków padaczki. Poważnym powikłaniem, które może wystąpić jest zaćma, choroba, która prowadzi do pełnej utraty ostrości widzenia.

Rzekomą niedoczynność przytarczyc {pseudohypoparathyreoidi-smus) wywołuje defekt receptorów dla PTH. u pacjentów stwierdza się zwiększone stężenie PTH oraz pewne cechy somatyczne: niski wzrost, niedorozwój umysłowy, okrągłą twarz i krótką szyję, nieprawidłowości w uzębieniu oraz skrócenie niektórych kości śródstopia i śródręcza. W niektórych rodzinach występują wymienione cechy somatyczne, jednakże bez biochemicznych zaburzeń. Taki stan określa się mianerr. rzekomo rzekomej niedoczynności przytarczyc (pseudo-pseudoh -poparathyreoidismus).

Zobacz również objawy tej choroby: Objawy niedczynności gruczołów przytarczycznych