Nadczynność przytarczyc

Pierwotna nadczynność przytarczyc powoduje nadmiar parahormonu, który skutkuje wzmożonym rozkładaniem kości i uwalnianiem z nich wapnia, zwiększonym wchłanianiem tego pierwiastka z przewodu pokarmowego oraz zwiększonym wydalaniem fosforanów przez nerki. Choroba ta dotyka częściej kobiet niż mężczyzn. Szczyt zachorowalności przypada po 50 roku życia.

Przyczyny powstawania:

• pojedynczy gruczolak przytarczyc
• rak przytarczyc
• przerost
• leczenie solami litu
• naświetlania szyi promieniami rentgenowskimi.

Objawy:

• nudności i wymioty
• ciągłe zaparcia
• świąd skóry
• zaburzenia koncentracji
• gorsza wydolność fizyczna
• bóle głowy

Pierwotna nadczynność bardzo często objawia się innymi chorobami takimi jak: kamica moczowa, choroba wrzodowa żołądka lub dwunastnicy, ostre zapalenie trzustki ze skłonnością do nawrotów, bóle kostne i złamania, wielomocz.

Jeżeli we krwi stężenie wapnia będzie miało bardzo wysoki poziom może dojść do poziomi hiperkalcemicznego, będącego stanem zagrażającym życiu.

W zaawansowanym stadium choroby stwierdza się zanik kości, niszczenie kości (w szczególności rąk) oraz torbiele kostne.

Wtórna nadczynność przytarczyc rozwija się jako obrona organizmu przed nadmiernym obniżaniem się poziomu wapnie we krwi. To zaburzenie jest najczęściej spotykane u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. Niewydolne nerki nie przekształcają wystarczającej ilości witaminy D.

W leczeniu najważniejsze jest zwalczenie choroby podstawowej oraz podawanie witaminy D3 i wapnia w celu doprowadzenia do normalizacji gospodarki wapniowej i cofnięcia się wtórnej nadczynności przytarczyc.

Zobacz również objawy tej choroby: Objawy nadczynności przytarczyc