Martwica przysadki

Wynikiem tego przysadka przestaje produkować ważne dla organizmu hormony: somatropinę, prolaktynę, tyreotropinę kortykotropinę, folitropinę, luteotropinę. W efekcie następują zaburzenia w pracy innych gruczołów wydzielania wewnętrznego: niewydolność kory nadnerczy, niewydolność gruczołu tarczowego oraz gonad. Chory odczuwa ogólne osłabienie, jest wycieńczony, odczuwa zaburzenia popędu płciowego, aż do jego całkowitego zaniku oraz, w przypadku kobiet, następuje ustanie miesiączkowania. Chorobę charakteryzuje krańcowe wyniszczenie organizmu, bladość skóry, apatia, senność, większa wrażliwość na zimno, stres i urazy, utrata owłosienia: łonowego, pod pachami, zarostu u mężczyzn oraz na klatce piersiowej. Obserwowane są także zmiany narządów płciowych oraz zaburzenia widzenia, często drgawki i wzmożone ciśnienie śródczaszkowe. Choroba ta dotyczy zarówno mężczyzn, jak i kobiet, aczkolwiek kobiety zapadają na nią znacznie częściej, zwykle między 30-40 rokiem życia.

Ponieważ przyczyny powodujące rozwój charłactwa przysadkowego nie są łatwe do określenia, ustaleniem właściwej powinien zająć się lekarz. Ogólnie, choroba może mieć swe początki w nowotworach: przysadki lub przerzutach z innych organów, zakażeniach, urazach głowy, chorobach naczyniowych, zabiegach neurochirurgicznych, procesach zapalnych, promieniowaniu. U kobiet charłactwo może być także spowodowane ciężkim przebiegiem porodu i krwotokiem, w wyniku czego powstają zakrzepy w przysadce.

Choroba Glińskiego i Simmondsa jest bardzo podobna do jadłowstrętu psychicznego, który objawia się podobnym wyniszczeniem organizmu, zanikiem gruczołów dokrewnych, jednakże w przypadku jadłowstrętu psychicznego nie stwierdza się zmian anatomicznych w przysadce.

Leczenie tej choroby polega na podawaniu hormonów płciowych, tarczycy i kory nadnerczy. Operacja chirurgiczna jest konieczna w przypadku guza przysadki. Powikłania choroby np.rozrost nowotworu, kończy się śmiercią pacjenta.

Zobacz również objawy tej choroby: Objawy martwicy przysadki